Bericht van Embrio
Aug 27, 2010

The Road to Como Epiloog

Zaterdag 21 augustus 3uur 's ochtends, bed uit en ontbijt... door de zenuwen eigenlijk enkel een groot stuk cake binnengekregen, doorgespoeld met wat thee.

4u30 de auto in en naar de kaai in Bellagio, plots word ik opgeschrikt door een maf die met zijn koplampen flikkert in mijn achteruitkijkspiegel... Supervriend en steeds trouwe supporter Frank rijdt pal achter mij.

5u, de wisselzones gaan open en we mogen ons klaarmaken, ondenkbaar in België maar Frank die wandelt overal doodleuk mee en neemt foto's en grapt mijn zenuwen weg. "Hier heb je zelf voor gekozen hé", zegt hij, en hij heeft gelijk.

5u55, atleten te water, het nog pikdonker Comomeer in. Aangenaam stel ik vast dat het water eigenlijk niet koud is. Plots komt de eerste zon over een bergkam en het is alsof iemand het licht aansteekt.

6u, startschot klinkt en zoals ik wist, de zenuwen die zijn ogenblikkelijk weg en maken plaats voor allertheid, plaats kiezen, me niet laten wegdrummen en in mijn ritme geraken. Het zwemmen gaat supervlot en ik zwem eindelijk eens erg slim, profiterend van alles wat voor mij ligt. De atleten voor mij enerveren door regelmatig eens op hun voeten te tikken. Ik weet dat als men dat met mij doet, ik automatisch rapper wil gaan zwemmen :-).
Na iedere keer een paar honderd meter me te laten meezuigen, trek ik een korte versnelling naar de volgende voeten. Het is uiteraard ook in mijn voordeel dat we in wijzerzin zwemmen en ik bijgevolg rechts ademend de boeien op enkele cm na kan ronden. Ik denk niet dat ik op 4km 10m teveel heb gezwommen. Na 1u13, heisen 2 Italianen mij de trap op, richting wisselzone 1. Frank trekt wat kiekjes en zwaait met de Belgische vlag, terwijl ik al lopend "Forza Belgica" brul.

7u15, helm op, nummer vastklikken, fietsschoenen aan en zonnebril die direct aandampt die ik direct dan maar terug afzet... zonder bril vandaag dus...

Bij het uitrijden van Bellagio wacht er ogenblikkelijk de eerste beklimming van de dag. Mijn eerste powerbar speel ik dan al naar binnen. Op de kustweg naar Como merk ik direct dat ik niet de beste fietser ben en dat ook nooit zal worden... de eerste atleten beginnen me al voorbij te steken. Como door en daar start, volgens de beschrijving van de organisatie, "the nice rizing to Lipomo". Hier sterf ik de eerste keer vandaag en hou ik er amper 12km/u op na. In Ponte na 60km de 3de beklimming al, daar merk ik mijn gezin en Frank op met de Belgische vlag zwaaiend en luid kelend. Het steekt verdikke toch een hart onder de riem hoor.

Na 100km fietsen beginnen de benen toch al wat pijn te doen en start zowaar nog een beklimming van 10km, gevolgd door een levensgevaarlijke afdaling naar Bellagio. Levensgevaarlijk, want het parcours is in deze wedstrijd niet eens verkeersluw gemaakt, maar gewoon normaal zoals op elke andere dag. De Carrabinieri die op de kruispunten staan, staan ook meer uit te leggen en gesten te maken dan wat anders. Een wonder dat er maar 2 ambulances zijn moeten uitrukken. Mijn handen deden in ieder geval pijn van het remmen in die laatste afdaling.

12u ongeveer, stap ik af en loop de wisselzone 2 binnen. Mijn moed krijgt opnieuw een boost want mijn vriend voor het leven, Serge heeft de nacht doorgereden van Genève naar hier en staat bij mijn supportersclan... Het eerste wat de grapjas roept "komaan Djo, nu een stukske lopen".

Die helm af, schoenen uit, voeten droog maken, loopkousen minutieus aandoen, want ik wil geen bleinen, superman pet op, 2 gellekes in mijn tenueke moffelen en weg... Damn die benen willen niet direct mee... het is direct duidelijk dat dit een 30km durende marteling gaat worden... De zon staat ondertussen ook al hoog en het is 31°C. Zelfs het loopparcours is niet vlak, en het gevecht met mezelf is nu echt begonnen, de strijd speelt zich af tussen mijn oren nu.
4X 7.5km moet ik afleggen. De eerste 2 ronden gaan nog redelijk een 50minuten per stuk. Bij het doorkomen krijg ik van mijn supporters telkens de nodige morale boost en de nodige gellekes...
In ronde 3 is het beste er echt af en moet ik bij een klim een eerste keer stappen, niet lang maar toch moet ik even bekomen... Bij het ingaan van ronde 4 vraag ik opnieuw een gelleke, maar krijg er geen meer, vermits de organisatie ermee dreigt me te diskwalificeren, als ik nog extern bevoorraad wordt... Idiote Italianen, weet ik veel dat dit niet mag... Ze organiseren zogezegd een internationale wedstrijd, en geen enkele pippo daar die Engels praat, laat staan dat het wedstrijdreglement in het Engels is. Anyway, ik strompel dus mijn laatste ronde in en hou het gelukkig vol...

15u30 de laatste 100m, ik schreeuw het uit, bal de vuisten, Frank gooit de Belgisch vlag naar mijn hoofd en mijn 2 zonen lopen plots aan mijn handen mee... Achter de finishlijn staat mijn zwaar geëmotioneerd vrouw te wenen en glimmen van trots.

Ik ben Comolake man en man heb ik hier hard voor moeten werken...

Volgende grote afspraak wordt allicht in Iron Man Nice 2011.

Aan mijn trouwe lezers van deze blog... CIAO!!!
 

Terug